Polski Atlas Etnograficzny

Siemowo

Pytanie 78

Strój męski zaginął w okresie międzywojennym. Strój świąteczny składał się z: marynarki (‘szakiet’: żonaci – ciemne kolory), kamizelki (tego samego koloru co marynarka), ‘portki’ (spodnie również tego samego koloru, co marynarka), kapelusz czarny lub słomkowy. Buty – zimą długie do kolan, czarne (spodnie wpuszczane w buty), latem – trzewiki sznurowane (wysokie do kostek). Zimą na co dzień noszono kożuszek, na głowę wkładano czapki barankowe futrem na wierzch. Koszule: na świętazakładano białe koszule, bez kołnierzyka. Kołnierzyki dopinane (krótkie, sztywne, prasowane) oraz krawaty zapinane z tyłu. Zimą na koszulę zakładano ‘jaczkę’ – z wełny (rodzaj kamizelki zapinanej z przodu na guziki z rękawami – nosiła tylko młodzież w różnych kolorach). Zimowe ubiory tradycyjne: długie kożuchy obszyte ‘opuszką’ – kołnierzem futrzanym. Strój pana młodego: czarne ubranie z kamizelką, biała koszula ze sztywnym kołnierzem, ciemny krawat zapinany z tyłu. Na głowie czarny kapelusz filcowy, z czarną wstążką. Wysokie sznurowane trzewiki. W klapę wpięte 2 gałązki mertu z białymi wstążkami.

Pytanie 79

Kaszkiety – z wysokim, czerwonym otokiem nosili tylko Niemcy. Pasiaste spodnie czyli ‘wizytówki’ noszono z okazji świąt (były to czarne spodnie w siwe paski) w użyciu do II wojny światowej.

Pytanie 80
---
Pytanie 81

Strój kobiecy zaginął w okresie międzywojennym. Do tego czasu noszono: szerokie, długie spódnice (pod spódnicą długa, biała halka). Zimą natomiast, kobiety nosiły flanelowe halki. Na spódnicę, na co dzień zakładano fartuch płócienny, a od święta jedwabny (gładki, w paski lub kwiatki). Koszulę białą własnej roboty z lnu (koszula z szerokimi rękawami z ‘mankietkami’), na nią zakładano ‘sznurówkę’ – kamizelkę na guziki, bez rękawów. Dolny brzeg kamizelki posiadał wałek materiału – ‘kiszkę’, która podtrzymywała spódnicę. Latem kamizelkę (sznurówkę) noszono z cieńszego materiału, zimą grubszego. Na to kobiety nakładały cienką bluzkę (latem) lub ‘jaczkę’ – czyli kaftan z rękawami, przeważnie koloru czarnego lub granatowego. Na szyję zakładano ‘gorc’ lub ‘kryzik’ – biały płócienny kołnierz (okrągły), zdobiony koronką. Na głowę zakładano czepek również płócienny, wiązany szeroką wstążką pod szyją, najczęściej z koronkami otaczającymi twarz. Na co dzień noszono podobny strój tylko z gorszego gatunku materiału. Obok czepków noszono również chustki płócienne, zimą flanelowe. Po I wojnie światowej – ‘holczki’ – drewniane buty zabudowane z tyłu, ze szpicem. Używane w gospodarstwie. Buty – wysokie, sznurowane o niskim obcasie, z czarnej skóry świńskiej. Dawniej takie same buty noszono latem i zimą. Po II wojnie światowej zaczęto nosić różne buty latem – z paskami, bez zabudowanej pięty, półbuty i inne. ‘skopioki’ – buty z owczej skóry (kożuchem do wewnątrz, od spodu zelówki). Dawniej noszono zimą, czasem jeszcze teraz. Były to buty wysokie, nawet do kolan. Nie były sznurowane, noszone na co dzień. Bogatsi mieli specjalne ‘skopioki’ na święto.

Pytanie 82

Gorsety noszono przed I wojną światową. Wiązanie chustek: od spodu, pod szyją.

Pytanie 83
---
Pytanie 84
---

Informacje

  • Sygnatura: 14.24.II
  • Gmina: Gostyń
  • Powiat: gostyński
  • Województwo: wielkopolskie
Wyświetl wszystkie badania
progressiv.pl